Ik zweet de hut uit

Deze morgen maken we als groep voor het eerst kennis met Lance, een innemend en mooi persoon die onze zweethut ceremonie zal begeleiden… Met een typisch maar vooral mooi Engels-Zuid-Afrikaans accent praat hij ons in de Lavvu bij over de ceremonie die vandaag aanstaande is. Voor de meeste (inclusief mijzelf) is het de eerste keer dat ze aan een ceremonie als deze deelnemen.. Lance is al enkele decennia in de leer bij Native Americans voor het leiden en begeleiden van traditionele zweethut ceremonies, onder meer bij de Lakota Indianen.

We zullen als groep het brandhout voor de Sweat Lodge verzamelen, en daarnaast ook de stenen die als “grandfathers” dienen. Deze zullen in het vuur vanavond worden verhit om roodgloeiend de lodge in te worden gebracht.

Voordat we daarmee starten, zetten we nog een visnet over de rivier uit. Lance heeft deze meegebracht. Gezien de eerdere magere vangsten is iedereen blij met deze extra kans op “vangst”. Torjus springt behendig over de losse stenen om aan de overkant van de rivier te komen, het is duidelijk dat hij hier vaker komt. Samen met Lance maak ik aan de walkant het net vast.. Lance legt mij vriendelijk een lus knoop uit, dit om het net goed te zekeren.. Hoewel ik zijn uitleg niet kan bijhouden, blijft ik vol toewijding kijken. Gewoon omdat hij het op een zo mooie en innemende manier met mij deelt… Ik denk in mijzelf;  “jij bent een bijzondere kerel Lance” en ja hier in de natuur is alles puurder!

De hele dag staat in het teken van de “Lodge”, het zoeken van hout en stenen is daarmee al een ritueel op zich.. Vooral het zoeken van grandfathers is bijzonder omdat we dit in totale stilte doen.. We praten een aantal uren niet, en komen allemaal in een oase van pure stilte terecht. De stenen hebben voor ieder een andere betekenis… Ik breng mijn gezin, gezondheid en business mee in de lodge via deze grandfathers.

Wanneer het einde van de dag begint te schemeren, start nu echt de ceremonie.. Iets wat ik niet snel meer zal vergeten.. Een primitieve sauna met kerels die wordt opgestookt tot de max! Torjus assisteert Lance, en brengt om de zoveel tijd een roodgloeiende grandfather in de pik donkere lodge.. Het is iets wat je moet ervaren… Het is heet, gezellig, te heet, luidruchtig, zweterig, emotioneel, oncomfortabel, misselijkmakend, adembenemend en af en toe even koel, als Lance water over de grandfathers en ons gooit…. Toegeven of overgeven is de sleutel merk ik vrij snel… laat ik daar nu net moeite mee hebben om de controle uit handen te geven..

Los van dit is het samen uitzitten van het ritueel een groeps-challenge… we doen het samen! Samen met een groep mannen die ik tot voor kort op straat zo voorbij zou lopen…Langzaam komen we tot de max van hitte in de lodge, ik lig met mijn gezicht in het gras gedrukt om nog een beetje frisse lucht uit het gras te snuiven.. het mag nu wel stoppen denk ik… Lance opent eindelijk de lodge en we gaan een voor een naar buiten…. Ik kies in de volledige duisternis koers naar het meer… waar ik in plons en de verkoeling vindt die ik al een tijdje zocht.. Met recht zweet ik de hut uit!

Achter het net vissen

Goed gereedschap is het halve werk.. dat blijkt wel als ik met mijn vishengel aan de slag ga in de meren rond ons basis kamp.. Ik ben in een hoop dingen handig, vooral snel handelen en schakelen zonder al teveel gedoe (en vooral op MIJN manier)… Dat is bij vissen toch andere koek, daar heb je iets van rust voor nodig merk ik… Door mijn ongeduld moet ik meerdere malen mijn lijn doorknippen, omdat ik zelf in de lijn verstrengeld zit in plaats van een vis.. Gelukkig zijn de ervaren vissers zo vriendelijk om mij op weg te helpen met het vissen…

Voorafgaand aan de expeditie heb ik veel gelezen over het vissen met “blinkers” in Noorwegen.. Ondanks mijn grondige (perfectionistische) voorbereiding is het niet erg makkelijk forellen vangen.. Hoewel ik steeds meer progressie maakt met het uitwerpen van de hengel, lukt het mij niet een vis te vangen.. Regelmatig kom ik ook vast te zitten met mijn blinker, achter rotsen en stenen in het meer…  Ik leer wel veel van de anderen; hoe je bijvoorbeeld een lijn kunt sparen en hem zonder te knippen los kunt krijgen… voor iemand met weinig geduld is dat al een uitdaging en leermomentje op zich…

Een schrale troost is dat het niet aan mij ligt, en dat ook de ervaren vissers moeite hebben om iets te vangen.. De eindscore voor het menu van vanavond is dan ook 3 middelgrote vissen voor 11 hongerige kerels.. Normaal zou ik dan nu naar een supermarkt rijden voor wat aanvullingen, maar dat gaat nu even niet..

Het is mooi te ervaren hoe drie vissen ineens zo’n grote rol en aantrekkingskracht hebben op 11 hongerige mannen. Er gaat dan ook niets verloren van de vangst, nog voorzien van kop en huid bereiden we ze boven ons kampvuur in de Lavo.. Torjus helpt ons met het bereiden van de vissen.. Aangevuld met een beetje koeskoes en vers geplukte cantharellen uit het bos, genieten we van een kleine maar heerlijke maaltijd.

intothewild008

De volgende morgen hangt er een dichte mist spokend boven de rivier.. Een prachtig gezicht.. Het lijkt wel een filmset.. Zeker als na verloop van tijd de zon achter de rotsen vandaan komt.. Ik ben wel eens in een mindere omgeving wakker geworden. Volgens mij is het nu maandag, toch? Wat maakt het uit! Het benul van tijd is nu echt weg. Ik wandel naar de rivier waar ik mij onderdompel in het ijzig koude water. Als een oermens kom ik weer boven…. pluk de dag, ik ben er klaar voor!

Pictures by Dim Balsem

Ik ga het bos in!

Nadat we zijn aangekomen op de luchthaven van Oslo, reizen we verder in 2 huurauto’s.We hebben nog een autorit van 4/5 uur voor de boeg om in het Fyresdal te komen. We duwen de backpacks en laarzen in de achterklep van de autos.. en vervolgen de reis op het nu nog luxe “on board” navigatiesysteem…

Direct vanaf Schiphol is het al heel bijzonder om van deze groep deel uit te maken… we kennen elkaar niet, en zijn eigenlijk enkel verbonden door het gezamenlijke doel de “Expeditie” De gesprekken die op een natuurlijke ongedwongen wijze ontstaan zijn totaal niet ongemakkelijk of moeizaam, het is allemaal PUUR… ik heb hier met “authentieke mensen” te maken heel bijzonder..

Na toch best een lange autorit maken we kennis met onze lokale gids Torjus. Een man van weinig woorden (zo lijkt het) die het gebied op zijn duimpje kent.. Zelf leefde hij 3 jaar lang in de bossen van het Fyresdal.. en dan ook volledig zelfvoorzienend… Tegen alle verwachtingen in is het prachtig zonnig weer… en ook voor de rest van de week zijn de voorspellingen goed.

Tijdens de eerste sharing in de centrale Lavo tent leren we elkaar weer iets beter kennen. Het is mooi om ieder zijn persoonlijke beweegredenen te horen, en de openheid die er vanaf het eerste moment aanwezig is. Aan het einde van de sharing leveren we allemaal onze mobiele telefoon in… stuk voor stuk, een stapel van iPhones verdwijnt in een plastic tas in ruil voor een zakmes… daar hebben we nu meer aan.. Telefoon UIT, Expeditie AAN..

Geen telefoon? huh dat is echt wel even wennen… Regelmatig ben ik de eerste dag zoekende naar mijn telefoon.. een soort van gewenning.. even mijn telefoon checken, selfie maken, mailtjes lezen… Het is echt apart hoe je daar de eerste 24uur nog mee bezig kan zijn.. Het heeft tijd nodig, maar na ruim 24 uur maakt het plaats voor een bevrijding… het is goed toeven zonder telefoon.. “de wereld zoekt het maar even uit, ik zit in het bos”

We slapen in de buitenlucht, onder enkel een dekzeil dat we hebben gespannen tegen de eventuele regen. De rivier die constant stroomt heeft wel iets weg van het geluid van een constante autosnelweg .. Maar dit geluid is lang niet zo storend.. maar meer continue rustgevend. Ik heb mijn slaapplaats pal naast de rivier gemaakt.. s’morgens zit ik steevast even alleen aan het water…. kijken hoe het stroomt niets meer of minder…

S’nachts is het behoorlijk koud, het vriest een paar graden.. Gelukkig gaat mijn nieuwe M90 slaapzak tot -30 en hoef ik mij geen zorgen te maken.. Anderen hebben het zwaarder die nacht.. een perfectionist zijn, heeft ook zo zijn voordelen…

De volgende dag ga ik mee op jacht… Torjus neemt ons voor het eerst mee in de ruwe natuur… Al snel merk ik dat mijn waterdichte jachtlaarzen geen overbodige luxe zijn… Het is overal erg drassig… We klimmen naar een behoorlijk hoogte de bergen in.. Hoewel ik best een aardige conditie heb, gutst al snel het zweet met bakken van mijn voorhoofd.. Dit is wel een echte wandeling… pfff. Opgeven is natuurlijk geen optie tussen al deze kerels..

Het zit ons niet erg mee om een rendier te vinden.. We bezoeken meerdere valleien, die stuk voor stuk een adembenemend uitzicht hebben.. Op de top van een van de hoogste bergen nemen we een langere break… Iedereen ligt languit boven op de berg in een brandend zonnetje uit te rusten van de hike.. Nagenoeg iedereen dommelt weg (behalve Torjus).. heerlijk in het zonnetje.. Dan maar dromen over rendieren!

Pictures by Dim Balsem

Op Expeditie

In September verruilde ik mijn comfortabele leventje voor een weekje in de bossen van Noorwegen.. Opzoek naar de elementen van het leven, oftewel een elements-expedition. In een serie van korte blogs deel ik deze prachtige levenservaring..

“Ready to unplug” Samen met nog 11 andere mannen die een week hun telefoon uitzetten, geen email lezen,bedrijf op pauze zetten en ook nog vrouw en kinderen achterlaten voor de pure natuur, rust en mannendingen..

Mijn expeditie begint een nachtje eerder (uiteraard hectisch), ik slaap de nacht voor vertrek in mijn geïmproviseerde Jeep Camper op P3 van Schiphol.. Als je toch een week in het bos gaat zitten, ga je nu ook niet meer in een hotel liggen.. voor een paar uurtjes.. Echt slapen kun je het niet noemen… Continue hoor ik mensen die zojuist geland zijn naar hun auto’s zoeken… De laatste keer dat ik in een auto sliep was na een avondje doorzakken, nuchter is toch heel anders merkte ik… Rond de klok van 5:00 vertrek ik met de bus naar de vertrekhallen… Als een militair die gaat overleven voorzien van plunjebaal en al stap ik in de bus… Naast mij in de bomvolle bus staat een oudere (bejaarde) man, ik raak met hem aan de praat… hij is behoorlijk onder de indruk van luchthaven en de infrastructuur eromheen.. Maar vooral de SERVIES.. (hij bedoelde service denk ik)..van het busvervoer naar de vertrekhal maakte deze oude baas bijzonder goed gemutst.

We hebben wat lol samen, en grollen als 2 kleine kinderen die met het vliegtuig gaan… Deze ontmoeting was voor mij duidelijk al onderdeel van de ervaring die mij stond te wachten… Andere, nieuwe mensen ontmoeten, en volledig zonder bevooroordeeld te zijn het avontuur aangaan…

Wanneer ik aankom in de vertrekhal, signaleer ik een aantal soortgelijke types met backpacks bij de KLM bagage drop off voor de vlucht naar Oslo. Vrij snel staat er iemand voor mij, en vraagt “ga jij ook naar Noorwegen” uhhh Ja antwoord ik 🙂 Hij stelt zich voor, “ik ben Bart” Gelukkig, ik ben niet meer alleen in het avontuur.. Vervolgens duikt de een na de ander op, allemaal herkenbaar aan de grote bepakking, vishengels en een avontuurlijke mannen blik…img_4975

Wanneer de ruimbagage inclusief hengels is gedropt vertrekken we als groep naar de gate.. Om 7:00 stijgen we op in een met opvallend veel Duitsers volgepropt toestel.. We zetten koers naar Oslo.. Om exact 07:15 vliegen we bij een zeer heldere lucht langs Texel, ik zwaai nog even naar vrouw en kinderen… tot volgende week! Ik ga het bos in…!!

Pictures by Dim Balsem